بیهوده نیست که گاهی
دلم از خلوت لحظه ها
هوس یک گپ دوستانه می کند....

بیهوده نیست که گاهی
میان روزمرگی های طولانی
سقف آرزوهایم بلند می شود
و تار خیال تا انتهای ابر رویا
بالا می رود
شاید که خانه ای بسازد
به لطافت باران....

بیهوده نیست که گاهی
نفس های به شماره افتاده
از خستگی آسمان خاکستری
دلخوش قدم زدن در سکوت
کنار تنهاترین یاری می شود
که از نسیم پاییز، تنها
خاطره ای محو و دور به یاد دارد.....

در این هیاهوی غم و گله
در این سرمای رابطه ها
در این عصر شلوغ و پر شتاب...
من برای تو
ترانه ای تازه سروده ام
پر از زندگی
شوق
امید
عشق
و
رویا.....

بیا و کنار تنهایی همه گیر این روزها
با گرمی بودنت
با انکار طوفان به پا شده
از جنگ نابرابر
عشق و نفرت
نام " ما " را در دفتر فراموش شده زندگی
حک کن....